ای چشم سیاه ...رو سیاهم نکنی

باید بنویسم غزل مرگم را

یکبار دگر اگر نگاهم نکنی

م.ج.حاجی بنده

کسی به داد  دل بی قرارمان نرسد....

دیوانه اگر که نیست بی تاب که هست
مهتاب اگر که نیست بی خواب که هست
خاموش شدم اگر چه آتش بودم
از آتش اگر که نیست از آب که هست
م.ج.حاجی بنده

با این که گرفته رنگ غم بال وپرم

ای کاش به سمت بیکران ها بپرم

باید بروم که آسمان منتظر است

من شاعرم و اسیر جایی دگرم...

از بس كه نشسته ام به پايت اي شب

گشته دل من پر از شكايت اي شب

از دست تو اي ماه خودم را كشتم

اي بزم لبالب از جنايت اي شب

بر پيكر عشق ناخنك بايد زذ

حالا كه دروغ است دروغ است دروغ

بر هرچه رفيق است كلك بايد زد

وقتی برای هیچ دلت را شکسته ام

اینجا کنار عکس تو تنها نشسته ام

یادت بیاور ای همه ی زندگی من

عهدی که با تو ُ  سر  زلف تو بسته ام

اینجا تویی تویی و هزاران هزار تو

اینجا منم منم که به پایت نشسته ام

می خواستم که با تو بمانم ولی نشد

ازدست روزهای بدون تو خسته ام

لختی بیا و مرحمتی کن بر عاشقت

تا جان بگیرد این دل از هم گسسته ام

محمد جواد حاجی بنده

^{با شوق نگاه زندگی خواهم کرد}

^{در چشم سیاه زندگی خواهم کرد}

^{یک روز به شوق آسمان خواهم مرد}

^{در سایه ماه زندگی خواهم کرد}

^{محمد جواد حاجی بنده}